امروز متنی از دکتر شریعتی دیدم که خیلی تکونم داد.متنی که یه جورایی حرف دل همه ی ماهاست.حرفی که خیلی وقت بود توو دلم مونده بود و کلمات از گفتنش عاجز بودن.اما دکتر شریعتی واقعا حق مطلب رو ادا کرده و نوشته:
در قبایل عرب همواره جنگ بود ، اما مکّه زمین حرام بود و سه ماه رجب ، ذی القعده و ذی الحجه ، ” زمان حرام ” ، یعنی که در آن جنگ حرام است . دو قبیله که با هم می جنگیدند ، تا وارد ماه حرام می شدند، جنگ را موقتا تعطیل می کردند ، اما برای آنکه اعلام کنند در حال جنگند و این آرامش از سازش نیست ، ماه حرام رسیده است و چون بگذرد ، جنگ ادامه خواهد یافت . سنت بود که بر قبه ی خیمه ی فرمانده قبیله ، پرچم سرخی بر می افراشتند ، تا دوستان ، دشمنان و مردم ، همه ، بدانند که : ” جنگ پایان نیافته است ”
آن ها به کربلا می روند ، می بینند جنگ با پیروزی یزید پایان یافته گرفته و بر صحنه ی جنگ ، آرامش مرگ سایه افکنده است .
اما می بیند که بر قبه ی آرامگاه حسین ، پرچم سرخی در اهتزاز است .
بگذار این ” سال های حرام ” بگذرد ..
«دکتر علی شریعتی – حسین وارث آدم»