امروز وقتی توو شهر دنبال کارای خودم بودم نا خودآگاه از جلوی ساندویچ فروشی ای رد شدم که هزاران خاطره ی تلخ و شیرین توش داشتم و خیلی ساده فراموشش کرده بودم. روزایی که با یه جمع دوستانه می اومدیم اینجا و علی آقا با روی خوش ازمون پذیرایی می کرد. یاد مزه ی ساندویچ بندری ، یا سوسیس سیب زمینی ای افتادم که حاضر نبودم با هیچ فست فود دیگه ای عوضش کنم. بی هیچ معطلی رفتم توو. علی آقا چقدر پیر شده بود اما همچنان مهربان و دوست داشتنی بود. چه روزایی داشتیم.
باید قدر همچین جاهایی رو بیشتر بدونم آخه جزو قسمت های اعظم زندگیم بوده. خیلی چیزا تو زندگی هر فردی هست که فراموش شده و شاید هیچ وقت دیگه به یادشون هم نیاره مثل ساندویچی علی آقا برای من ، اما یه اتفاق ساده اونا رو با هم آشتی میده و به هم میرسونه…