وادی سکوت و فراموشی

امروز دنبال بهانه ای بودم تا ناراحتی خودمو از همه چی و همه کس به رخ بکشم اما انگار دنیا می خواست همه چی رو برای من خوب و خوش پیش ببره. میخواستم از ناخوشی های روزگار، از فراموشی عزیزانم و … بگم اما دوستی نامه ای فرستاده بود که این جمله از ژان پل سارتر در آن نوشته شده بود :

«وقتی تنهاییم دنبال دوست میگردیم ؛ پیدایش که کردیم دنبال عیب هایش میگردیم

وقتی که از دستش دادیم در تنهائی دنبال خاطراتش میگردیم»

دیدم واقعا بهانه گیر شدم و با یک اتفاق کوچک ، می خواهم پنبه ی هزاران اتفاق خوب را بزنم، می خواهم از خوب هایی گله کنم که همواره خوبند. چشم امید من به خوبی هاست، خوبی هایی که پایانی ندارد و من به این امیدوارم.

همیشه می خواهم این شعر حمید مصدق در گوشم زمزمه شود :

من شکوفایی گل های امیدم را در رویاها می بینم

و ندایی که به من می گوید :

گر چه شب تاریک است

دل قوی دار

سحر نزدیک است

امروز شروع بیست و چند سالگی ام بود. روزی که شروع تغییرات بزرگ بود. روز بزرگ بودن و بزرگ فکر کردن. با اینکه لیاقت این زمان سپری شده را نداشتم اما با اتفاق هایی هر چند کوچک در این روز شاد گشتم و محبت های فراوان دیدم. امروز سالگرد روزی بود که مرا ۲۳ ساله کرد 🙂

روز تولدم را تبریک می‌گویم، تنها

گاه از اینکه می بینم رنگ غالب زندگی ام را سبز تشکیل داده به خودم می بالم. چند وقته که همش می شنوم سبز رنگ آرامش، نظم، تعادل، صلح و دوستیه. همینطور میگن این رنگ رو بیشتر افراد خلاق و باهوش توو زندگی شون بیشتر دارن. اما آیا من واقعا اینطوری هستم!؟ نمی دونم اما اینو میدونم که من عاشق رنگ سبزم؛ سبز این رنگ دوست داشتنی…

پ ن : میثم عزیز بابت این عکس زیبا ازت ممنونم 🙂