وادی سکوت و فراموشی

مدت ها بود که دوست داشتم برم شهر کتاب تبریز و ببینم واقعا فضاش همون فضای شهر کتاب بقیه شهراست یا نه!؟؛ اینکه توو تبریز هم آیا کسی واسه همچین محیط فوق العاده ای ارزش قائل هست و چقدر ازش استقبال می کنن.

بالاخره دیشب به قولم وفا کردم و رفتم. از ورودی در مجذوبش شدم. خلوت بود و دوست داشتنی. موسیقی و صدای فوق العاده هژیر مهر افروز فضا رو واسم هزاران برابر خواستنی تر کرده بود.چقدر کتاب خوب پیدا کردن اونجا آسون بود حتی کتابایی که ماه ها بود دنبالش می گشتم رو خیلی آسون و راحت پیدا کردم. اینقدر غرق شده بودم در این سرزمین رویایی که حسابی وقت کم آوردم. کاش از این جور کارا توو شهر خیلی بیشتر اتفاق بیافته تا فقط اسم کلان شهر بودن رو یدک نکشه و واقعا کلان شهر باشه. دوباره می خوام به خودم قول بدم که دوباره سری به شهر کتاب بزنم. 🙂

فرشته ی مهربان خدا ، مادرم ، چقدر زیباست دعای تو برای فرزندت که لایق محبت های تو نیست. مادرم میدانم که هیچ گاه این نوشته ی مرا نخواهی دید اما این را بدان که این روزها حرفی ندارم جز اینکه بگویم : دوستت دارم فرشته ی مهربان من. مادرم روزت مبارک 🙂

خاطره هایی که توو عمیق ترین قسمت های مغزم گم شده خیلی راحت با شنیدن یه موسیقی یا برخورد با آدما یا حتی یه حرف بی معنی میان جلو چشمام. روزایی که با یک سری آدما دوست بودم و حالا ازشون خبر هرچند کوچکی هم ندارم. بعضی روزا فک می کنم که اگه هزاران شهر دورتر از اینجا باشم و همچین خاطراتی جلو چشمام بیان میخوام چیکار کنم و چطوری این خواسته های ذهنی مو برآورده کنم!؟ نمی دونم … شاید همیشه توو ذهنم همچین خاطرات گنگی رو نگه دارم..