وادی سکوت و فراموشی

دیشب پس از مدت ها،هوس شعله زردهای خاطره انگیزناک کردم.خاطراتم از اینکه اصلا شعله زرد دوست نداشتم تا حالا که خوردنش برام یه جورایی تبدیل به هوس های گاه به گاهی شده، به سراغم اومدن و منو وادار کردن که شعله زرد بپزم!!

این روزا کم کم دارم میفهمم که اصلا توانایی دوست یابی کسب نکردم. دلم میخواد واسه خودم یه دوست صمیمی و خوب داشته باشم اما اصلا نمیتونم.دوس دارم جاهای شلوغ با افراد متفاوت و زیادی باشم اما انگار نمیتون مبا هیشکی ارتباط برقرار کنم.شاید به دلیل اینه که خیلی حساس شدم و به بعضی چیزا که نباید توجه کنم توجه میکنم و باعث میشه از دوستی با اون افراد دوری کنم.

این روزا بهترین دوستم گوشیمه و لپ تاپم.همیشه خودمو با اونا سرگرم میکنم.شاید یه جورایی این ابزارا منو جامعه گریز کرده باشن.

نمیدونم نمیدونم نمیدونم …

امشب انگار ننه سرما میخواد تمام زور خودشو بزنه که عمو نوروز نتونه بیاد. الان داره برفی میاد که ته دل آدمو خالی میکنه که نکنه بهار نیاد! نکنه تا ابد زمستون بمونه و عمو نوروز توو این کولاک گیر کنه!
برفو دوس دارم اما نه اینجوری که آدمو از آومدن بهار دل سرد کنه

نکنه …